در طول دوران رفاقتمان ژاله کلماتی مانند میبوسمت و دوستت دارم را هرگز استفاده نمی کرد. البته حرفهای با محبت مانند عزیزم زیاد می زد، حتی شکلک قلب را هم که نشانه دوست داشتن است برایم میفرستاد ولی بصورت جمله هرگز به من نمی گفت: دوستت دارم.

یکبار (12 تیر 99) در خواب ژاله را دیدم که مستقیم به من نگاه کرد و گفت: دوستت دارم فرزاد. گرچه فقط یک خواب بود ولی چنان شوقی در من ایجاد کرد که مثل خواب اولم آن را هم به شعر کشیدم:

محقق شدن این خواب همیشه برایم یک آرزو بود تا اینکه هشتم دی پس از دو سال رفاقت، ژاله در پیام تلگرامی اش مرا به این آرزو رساند. ژاله آن شب به من نوشت: دوستت دارم فرزاد. (برای خاطرۀ بعدی. کلیک کنید)

برای نوشتن نظر کلیک کنید:  (ارسال و مشاهدۀ نظرات)

ژاله در اوج زیبایی و مهربانی اش محبتهای بسیاری به من کرد. محبتهایی که شاید هرگز لایقشان نبودم. ژاله حتی ظرفهای مانده در آشپزخانه را هم شست. آن روز یکی از زیباترین روزهای عمرم بود که کنار او تجربه میکردم. روزی که تبدیل شد به خاطره ای ماندگار.

به ژاله گفتم تو در نگاه من فقط یک دوست دختر نیستی. من از نوجوانی دلم می خواست دختر متولد میشدم. از بین کودکان نیز فرزند دختر را بیشتر می پسندم. داشتن دوسدختری که درکم کند نیز یکی از بزرگترین آرزوهایم بود. تو ترکیبی از این سه آرزوی تحقق یافته ای که اکنون پیشم نشسته است. ژاله لبخندی زد و گفت: پس با این حساب همه چیز تو منم.

بعد از دو سه ساعت خلوت شیرین، آمادۀ رفتن شدیم. ژاله گفت خاله سفارش کرده چند عدد دارو برایش بگیرم. بی زحمت اگر ممکن است به ولیعصر برویم. در تاریکی هوا به ولیعصر رفتیم و به سه داروخانه سر زدیم. عاقبت ژاله داروی مورد نظر را پیدا کرد و خرید سپس برگشتیم به باغمیشه. موقع پیاده شدن ژاله کلی از من تشکر کرد. دستم را گرفت و گفت: امروز خیلی خوش گذشت. باز هم تکرارش می کنیم. آن روز ژاله اول خیابان امیرکبیر پباده شد.